طبال
طبال! بزن، بزن كه نابود شدم
بر " تار " غروب زندگي، " پود " شدم
عمرم همه رفت، خفته در كوره ي مرگ
آتش زده ، استخوان بي دود شدم

****************************

گمنامي گم نشده!...
ميان همه ي جويها ، كه همراه همه ي رود ها ،
بدريا سرازير مي شدند ،
جوي كوچكي هم بود كه هيچ ميل سرازير شدن
بدريا نداشت!..
وقتي ساير جويها پرسيدند چرا؟ گفت:
من هر چند در مقابل عظمت دريا نا چيز و خوارم!
اما من...
" گمنامي گم نشده " را بيشتر از " شهرت گم شده "

***********************************

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای

پرواز را علامت ممنوع میزنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می زنید

گیرم که می برید

گیرم که می کشید

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید

دوست دارم..

کرده صفحه ریگ وانگشتان قلم---- میزند بااشک خونین این رقم

گفت:ای مجنون شیدا چیست این---- مینویسی نامه بهر کیست این

گفت : مشق ِِ نام ِ لیلی  می کنم ---- خاطرِ خود را تسلی می کنم

چون میسر نیست برمن کام او ---- عشق بازی می کنم با نام او  

ولی می تونم باهات گریه کنم

اگه یه روز نخواستی به حرفای کسی گوش بدی بهم بگو

قول می دم که خیلی ساکت باشم

اگه یه روز خواستی در بری حتما خبرم کن قول نمی دم که ازت بخوام بمونی

اما می تونم باهات بدوم

اگه یه روز سراغمو گرفتیو ازم خبری نشد یه سر بهم بزن

احتمالا بهت احتیاج دارم

اما اگه یه روز رفتی و دیگه برنگشتی بهت قول نمی دم که منتظرت می مونم

اما ازت می خوام  وقتی اومدی یه شاخه گل رو قبرم بیاری.

جدی جدی می ميرند...

آدمها شوخی شوخی زخم می زنند... و قلبها جدی جدی

 می شکنند...

 تو شوخی شوخی لبخند می زنی...

 و من جدی جدی عاشق می شوم...

کن به جای اشکی که فردا برمزارم میریزی باتبسمی شادم کن به جای اون

متنهای تسلیت که برایم مینویسی امروزبا پیامی شادم کن                   

من امروز به تو نیاز دارم نه فردا

پس از آن غروب رفتن ... اولين طلوع من باش ... من رسيدم رو به آخر ... تو بيا شروع من باش ... شب و از غصه جدا کن ... چکه کن رو باور من ... خط بکش رو جاي پاي ... گريه هاي آخر من ... اسمتو ببخش به لبهام ... بي تو خاليه نفسهام ... خط بکش رو باور من... زير سايهبون دستام ...خواب سبز رازقي باش ... عاشق هميشگي باش ... خسته ام از تلخي شب ... تو طلوع زندگي باش

----------------------------------------------------------------------------

اجازه هست خيال كنم تاآخرش مال مني؟ خيال كنم دل منو با رفتنت نمي شكني اجازه هست خيال كنم بازم مياي مي بينمت بااون چشماي مهربون دوباره چشمك ميزني طپش طپش باچشمكت غزل بگم براي تو بااتكا به عشق تو تو زندگي برم جلو

-----------------------------------------------------------------------

آيينه پرسيد که چرا دير کرده است نکند دل ديگري او را سير کرده است خنديدم و گفتم او فقط اسير من است تنها دقايقي چند تأخير کرده است گفتم امروز هوا سرد بوده است شايد موعد قرار تغيير کرده است خنديد به سادگيم آيينه و گفت احساس پاک تو را زنجير کرده است گفتم از عشق من چنين سخن مگوي گفت خوابي سال‌ها دير کرده است در آيينه به خود نگاه مي‌کنم ـ آه! عشق تو عجيب مرا پير کرده است راست گفت آيينه که منتظر نباش او براي هميشه دير کرده است

------------------------------------------------------------------

روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند. براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد. اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم

-------------------------------------------------------------------

عاشقي را شرط اول ناله و فرياد نيست تا کسي از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست عاشقي مقدورهر عياش نيست غم کشيدن صنعت نقاش نيست

پرنده گفت : " چه بویی ، چه آفتابی ، آه
بهار آمده است
و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت . "

پرنده از ایوان
پرید ، مثل پیامی پرید و رفت
پرنده کوچک بود
پرنده فکر نمیکرد
پرنده روزنامه نمیخواند
پرنده قرض نداشت
پرنده آدمها را نمیشناخت
پرنده روی هوا
و بر فراز چراغ های خطر
در ارتفاع بی خبری میپرید
و لحظه های آبی را
دیوانه وار تجربه میکرد

پرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود

ابری نیست 
 بادی نیست
می نشینم لب حوض
گردش ماهی ها روشنی من گل آب
پکی خوشه زیست
 مادرم ریحان می چیند
 نان و ریحان و پنیر آسمانی بی ابر اطلسی هایی تر
رستگاری نزدیک لای گلهای حیاط
نور در کاسه مس چه نوازش ها می ریزد
نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد
 پشت لبخندی پنهان هر چیز
روزنی دارد دیوار زمان که از آن چهره من پیداست
چیزهایی هست که نمی دانم
 می دانم سبزه ای را بکنم خواهم مرد
می روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم
 راه می بینم در ظلمت من پر از فانوسم
 من پر از نورم و شن
و پر از دار و درخت
 پرم از راه از پل از رود از موج
 پرم از سایه برگی در آب
 چه درونم تنهاست

سوز و ساز عشق يعني چشم خيس مست او زير باران دست تو

در دست او عشق يعني مهتاب از يك نگاه غرق در گلبوسه تا

وقت پگاه عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق گرمي دست

تو در آغوش عشق عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان " تا

سحر از عاشقي با او بخوان عشق يعني هر چه داري نيم كن از

برايش قلب خود تقديم كن موقعي كه ميخواستمت ميترسيدم

نگات كنم , موقعي كه نگات كردم ترسيدم

{از طرف یکی ازدوستان}

با سینه ای لبریز از ایمان با دستهایی عاشق پیونـد

من ریشه در دلدادگی دارم من وارث گنجی پر از دردم

من از دیار سبز احساسم گلبوته های عشق آوردم

ره توشه ام امید دیدار است پاکی دریا ره آوردم

آیینه یکرنگی مهرم با مردمان همراز و همدردم

‌‌(از طرف يكي از دوستان كه خودش رو هم معرفي نكرد)

چشمهای تو زلال بود

        آرزوی ما محال بود

                قصه رسیدن من و تو خیال بود

بین ما سالها راه بود

       عشق هم چو عکس ماه بود

              چشمهای تو برای من پناه بود

این سوالهای سخت بی جواب بود

       سرزمین چشم ما غرق آب بود

                             کاش رفتن تو خواب بود

                                            کاش خواب بود

(این شعر رو خودم خیلی دوست دارم)

رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند

همه خود درد من بودند گمان کردند که همدردند

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند

به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

اگر كليد قلبي را نداري قفلش نكن اگر خداحافظي در راه است سلام نكن اگر دستي را گرفتي رهايش نكن دفتري كه بسته شد ديگه بازش نكنيد قلبي كه شكسته شد ديگه نازش نكني

------------------------------------------------------------------------------------

عشق فقط مي گه تو مال من هستي ...عشق نمي پرسه اهل کجايي ؟فقط مي پرسه تو قلب من زندگي مي کني...عشق نمي پرسه که چکار مي کني ؟فقط ميگه باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته...عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟فقط مي گه هميشه با من هستي...عشق نمي پرسه کي دوستم داري ؟فقط مي گه دوستت دارم افسوس که عشق جاودانه نيست.عشق گل سرخيست که طاقت طوفان را ندارد. عشق يک خاطره سبز است که که از آمدن پاييز ميترسد

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است .

(مهدی اخوان ثالث)

معناي زنده بودن من، با تو بودن است.

نزديك، دور

سيـر، گرسنه

رها، اسيـر

دلتنگ، شاد

آن لحظه‌اي كه بي تو سرآيد مرا، مبـاد!

                                                        فریدون مشیری

در آن پر شور لحظه دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست